Choreograaf Rita Vilhena van Baila Louca onderzoekt en conceptualiseert, waarbij ze dicht bij haar eigen gedachten en ervaringen blijft. In de dansperformance "Who taught us not to remember the future" zijn de twee danseressen eigenlijk één persoon. Er worden metaforen gebruikt, zoals de deuren - als punt van toegang of ontsnapping, en dozen - als reservoirs van gedachten en herinneringen. De muziek is als een derde danser, die meedanst, luistert, en soms zwijgt...

Er is een documentaire van 36 minuten over het project op Vimeo.