Ik heb Herbie Hancock altijd bewonderd; hij is een vernieuwer in de muziek en heeft een sound die je onmiddelijk herkent. Zijn impressionistische akkoorden, funky timing en avontuurlijke solo's raken me steeds weer. Ik heb zijn spel vaak beluisterd, en probeerde te ontdekken wat zijn touch nu zo bijzonder maakt. Dit is niet in een paar zinnen uit te drukken. De Engelse componist Jon Opstad schreef een interessant artikel: The Harmonic and Rhythmic Language of Herbie Hancock’s 1970s Fender Rhodes Solos, gepubliceerd in het Amerikaanse academische tijdschrift Jazz Perspectives. Ik ontdekte het onlangs op het internet, na een lange zoektocht naar analyses van Herbie's spel. Opstad schrijft:

"Through his 1970s Fender Rhodes solos, Hancock took outside playing to a new level in harmonic sophistication and sheer musicality in such a way that has had a significant influence on later generations of improvisers, but which has gone largely ignored by jazz critics and analysts. With some of Hancock’s most innovative work recorded in funk and vocal pop contexts, some of which can sound dated to modern ears, a substantial degree of this innovation has gone unrecognised."

Ik denk dat er genoeg liefhebbers zijn die Opstad's bewering zullen willen weerleggen, maar er is inderdaad weinig gepubliceerd over Hancock. Ik heb me voorgenomen om daar verandering in te brengen en ben bezig met een boek over Herbie. Hier alvast een klein voorproefje.

Kino

ps: hier is de muziek http://www.youtube.com/watch?v=7MkAf_1GD-4#t=2m56s